Van mijn grootouders heb ik geleerd dat de dertigerjaren crisisjaren waren. Mijn kleinkinderen zal ik later vertellen dat de laatste week van juni 2006 onze crisisperiode is geweest. Ik zal het dan niet hebben over het verlies van het Nederlands elftal tegen Portugal of over de val van het kabinet Balkenende-II, maar ik zal vertellen over de totale paniek die in ons land uitbrak toen enkele bekende wielrenners niet aan de Tour de France 2006 mochten meedoen. Paniek bij onze krant de Stentor die haar hele wielerspel de mist in zag gaan maar vooral paniek bij de vele deelnemers aan de Tour de Mariënvelde. Mensen die maandenlang aan hun favoriete tourrijtje hadden gewerkt, konden hun papiertje verscheuren en opnieuw beginnen en dat terwijl er maar weinig tijd meer was. De paniek bereikte op de zaterdag voor de Tour zijn hoogtepunt. Op deze zaterdag werden er geen boodschappen gedaan, de hond bleef binnen en de auto werd niet gewassen want onze deelnemers waren met hun gedachten alleen maar bij de Tour. De gehele dag werd er geïnternet en stond teletekst op pagina 690 om maar niets van het laatste nieuws te missen. Huisgenoten die onze deelnemers wat wilden vragen of zeggen, kregen alleen maar te horen dat ze stil moesten zijn en dropen verschrikt af want zij herkenden hun partner of huisgenoot niet meer. En dan al die telefoontjes die dag: vooral als u een kenner bent zult u vaak zijn gebeld. Door collega’s of vrienden, die u vroegen of u wel wist, dat er diverse renners niet meededen. Mocht u denken dat dit sympathiek van hen was, dan kan ik u nu uit de droom helpen. Zij belden u helemaal niet om te waarschuwen. Neen, zij hoopten dat u zou zeggen “Dat is niet erg want nu kan ik mooi die en die inzetten” waardoor ze zelf weer 22 renners bij elkaar hadden.
De voorlopige schade tot nu toe van die bewuste zwarte zaterdag voorzover bij de tourdirectie en mij bekend: bij minimaal 50 deelnemers zijn de rijtjes zo vaak gewijzigd dat uiteindelijk de naam van McEwen of Boonen ontbrak. Verder zijn er vijf honden van huis weggelopen, vier deelnemers staan nog onder psychiatrische behandeling en tien relaties hebben ernstige schade opgelopen.
Er was in al deze chaos maar één deelnemer aan de Tour de Mariënvelde die van al die opwinding helemaal niets heeft gemerkt en toch gewoon met een ploeg aan de start kwam.

Die ene deelnemer ben ik.

Hoe zal het ook al weer: vorig jaar had ik het geweldige idee om mijn ploeg voor 2006 alvast in te leveren om zodoende met startnummer 1 rond te mogen rijden.
49 weken lang gaf dat een geweldig gevoel, alleen het idee al om met nummer 1 te starten, gaf een optimistisch gevoel. De echte tour is immers al vaak gewonnen door de renner met startnummer 1.
Ik was wel zo verstandig geweest om voldoende reserves op te geven en dat was maar goed ook. Vorig jaar al viel Aitor Gonzales af omdat hij een verkeerd pilletje had genomen en dit jaar viel Petachi van z’n fiets en die was ik ook kwijt.  Niks aan de hand, want ik had nog enkele reserves achter de hand.
Toen mijn vrouw voorstelde om vlak voor de Tour enkele dagen naar Parijs te gaan, kon ik gerust ja zeggen want voor de Tour had ik niets meer te doen. Als we op zondagmiddag maar voor de finish van de eerste etappe terug zijn, zei ik waarop zij antwoordde dat dat goed was als ik mij in Parijs niet met de Tour zou bezighouden. Zo gezegd zo gedaan. Op de Champs Elysee heb ik uiteraard wel stiekem naar de finishlijn van de Tour gekeken en in gedachten zag ik mijzelf al als winnaar over de streep gaan. Op zaterdagavond heb ik de Fransen na hun overwinning op Brazilië uit hun dak zien gaan, maar omdat ik geen woord Frans spreek, heb ik geen tournieuws opgevangen.
De thuiskomst op zondagmiddag zal ik niet snel vergeten. Op tafel lag de krant uitgespreid en de kop van het artikel was dreigend: “Tour de France onthoofd” stond erboven. De inhoud van het artikel was voor mij een catastrofe want in plaats van reserverenners over te hebben, kwam ik er nu ineens zes tekort en de inschrijving was al gesloten. Ik had geen flauw idee hoe mijn rijtje eruit zou zien. Misschien heb ik maar zestien man aan de start dacht ik. Zoiets gebeurt echter alleen maar bij de Stentor en ik hoopte dat de Tourdirectie in Mariënvelde zelf wat goede renners aan mijn rijtje toegevoegd had. Dit vertrouwde ik deze mensen wel toe, ze slagen er immers ieder jaar weer moeiteloos in om zelf de eerste prijs van de verloting te winnen dus ze kunnen wel iets.
Het was afwachten op de eerste uitslag om te zien hoe mijn team er uitzag. Vanaf half negen stond de stand kennelijk op internet want vanaf dat moment heeft de telefoon niet meer stilgestaan. Allemaal zogenaamde vrienden die mij vroegen of ik een zonnesteek had opgelopen of dat ik vroeger teveel naar the A-team had gekeken. Ik snapte hier niets van totdat mijn zoon lachend naar beneden kwam met een uitdraai van mijn team.

Tot mijn grote schrik bleek dat mijn team op alfabetische volgorde was aangevuld tot 22 renners. In de tijd dat Armstrong nog meedeed was dit niet zo erg maar dit jaar was het een ramp. Wat heb ik aan renners als Arrieta, Aerts en Auge om maar drie waterdragers te noemen. De enige met een A die nog een beetje kan fietsen is Azevedo maar ja u raadt het al,  die heeft als tweede letter een Z en kwam dus niet in mijn team. Ik was ploegleider van een team waarvan de helft wist dat de finish in Parijs lag, maar de andere helft dacht dat ze naar Marseille moesten, kortom mijn ploeg was het lachertje van de Tour de Mariënvelde. En dat met startnummer 1.
Het heeft dagen geduurd voor ik deze klap te boven was. Toen ik de tour weer ging volgen bleek het ineens een erg sensationele en verrassende Tour te worden. Alleen al in de laatste Alpenetappe was er meer spanning dan in de afgelopen zes jaren bij elkaar.
Vorig jaar heb ik hier op deze plek de sprinters te kijk gezet, omdat ze een voor een vielen of afstapten. Dat had ik niet moeten doen want dit jaar hebben ze revanche genomen en wordt de toptien van renners die voor u de meeste punten hebben behaald, beheerst door sprinters.
Wie onvoldoende sprinters had was volstrekt kansloos in deze Tour de Mariënvelde. Renners als Mc Ewen, Boonen, Zabel en Freire had uiteraard iedereen wel en die maakten niet het verschil. Dat deden wel Paolini en de zelfs in de Pyreneeën scorende Benatti, die maar door 1.200 deelnemers was getipt waardoor er al een kleine 2.000 deelnemers kansloos waren.
Overigens waren er onder de deelnemers die Benatti hadden, zo’n honderd mensen die hem hadden opgenomen in een rijtje voor de rode lantaarn en daardoor nog harder baalden dan diegenen die hem niet hadden. Benatti was voor mij dus de renner van de Tour de Mariënvelde 2006. De mensen die alleen maar sprinters in hun ploeg hadden, bleven het klassement irritant lang beheersen, maar na de tweede Alpenetappe was het met hen gebeurd.
Voor wie wel de goede sprinters in z’n rijtje had, was het afwachten wat de klassementrijders zouden doen. Dat was sensationeel, maar als deelnemer aan dit tourspel ook om gek van te worden. Wie in de Pyreneeën goed reed, zakte in de Alpen door het ijs en ook het omgekeerde gebeurde. Karpets, Mayo, Simoni en het eeuwige talent Gomez Marchante kwamen in het gehele stuk niet voor en deze renners zijn bij uitstek geschikt om ze volgend jaar aan uw vrienden te tippen en ze vervolgens zelf uiteraard niet meer op te stellen.

Valverde en Julich handhaafden moeiteloos hun bijna 100%-score wat uitvallen betreft, maar we blijven hen toch maar met zijn allen opstellen. Het uitvallen van Savoldelli was wel erg vreemd want volgens de officiële lezing is hij van z’n fiets geslagen door een dronken supporter. Ik denk dat de betreffende supporter helemaal niet teveel gedronken had, maar zijn kansen in onze Tour wilde vergroten door op deze onsportieve manier Peter en vele anderen 33 strafpunten te bezorgen. De Franse politie is nog met het onderzoek bezig.
De helft van u had Pereiro niet in z’n rijtje opgenomen. Dat was een hele goede keus bleek na de Pyreneeën, want toen stond hij op 29 minuten achterstand in het algemeen klassement. Laat maar fietsen dacht iedereen en we hebben allemaal de gevolgen hiervan gezien. De prestatie van Pereiro moet iedere sportman hoop geven, want hij heeft laten zien dat in de sport alles mogelijk is. Misschien geeft zijn optreden nog enige hoop aan bijvoorbeeld  de voetballers van het eerste elftal van Mariënvelde die zo triest zijn afgedaald naar de kelder van het amateurvoetbal. 

Het slot van de echte Tour werd uiteindelijk bijna net zo spannend als de Tour de Mariënvelde. Landis won uiteindelijk de tour en dat was verdiend. De grote winnaars waren wij echter want we hebben eindelijk weer eens een echte Tour gezien. In de Tour de Mariënvelde was gingen uiteindelijk vier deelnemers bijna gelijk op de streep af. De uiteindelijke beslissing hing af van de prestaties van de sprinters Wrolich en Geslin, twee renners die zich hiervan waarschijnlijk totaal niet bewust waren. Voor de deelnemers aan de Tour de Mariënvelde was het zoals gezegd een zwaar jaar. Er moest veel geïmproviseerd worden, het was erg warm en de kansen wisselden met de dag. Het kan daarom volgens mij niet anders dan dat er dit jaar echt een kenner heeft gewonnen, maar dat zullen we straks wel zien.

Door de spannende laatste week van de Tour zou ik bijna mijn eigen ellende vergeten. Mijn ploeg stond steeds ongeveer op de 2.200^e plaats waar ik minimaal op een toptienplaats had gerekend. Hoe nu verder na dit rampjaar heb ik mij afgevraagd, hoe kan ik mij volgend jaar revancheren. Een echt goede wielervriend bracht mij op het idee: Henk, volgens mij ben je met je ploeg stiekem aan het oefenen om laatste te worden zei hij en daar zat wat in. Dit jaar had ik al diverse renners die nul punten scoorden en dan had ik daar nog niet eens  mijn best voor gedaan. Wat moet het wel niet worden als ik daar wel mijn best voor ga doen, dat moet wel een succes worden!!! Daarom ga ik volgend jaar proberen om laatste te worden, om ook eens wat te winnen. Om u nog een kans te geven om nu al uw Tour goed te maken heb ik nog een kleinigheid uit Deventer meegenomen. Deze is voor diegene die het antwoord op de volgende vraag weet:

In de geschiedenis van de Tour is  slechts één keer een veel grotere achterstand dan 29 minuten goedgemaakt. Dat was namelijk zo’n 100 jaar geleden in 1904 toen de uiteindelijke winnaar Maurice Garin in een etappe een achterstand van meer dan anderhalf uur goedmaakte op de naaste concurrentie. Nu komt de vraag: Wat was er zo opvallend aan deze prestatie van Garin?

Toon van de Wiel was degene die het snelst het goede antwoord gaf: ‘’Hij ging met de trein”, antwoordde de Brabantse Achterhoeker.

Dit was wat mij betreft de Tour van 2006. Dank voor uw aandacht en u weet het: denk aan Pereiro dan kunt ook u hier volgend jaar als winnaar staan!

Henk Bluemink